1) Casa de mi Padre, Akiko Stehrenberger
2) Escape from the Planet of the Apes (Ucieczka z Planety Małp) Richa Kelly'ego
3) Planet of the Apes (Planeta Małp) 4) TRON, oba autorstwa Martina Ansina

Wydaje mi się, że po Red Eye był jeszcze jeden (o ile tylko) taki plakat/okładka, ale nie jestem w stanie przypomnieć sobie tytułu.

Kojarzy ktoś?

Nie mam stuprocentowej pewności, czy opuszczone ręce Bane'a (z dodaną opaską/przedramiennikiem na lewej ręce) są wynikiem manipulacji, czy może za podstawę posłużyło inne zdjęcie zrobione kilka sekund przed/po tym widocznym powyżej, niemniej obie sylwetki pokrywają się praktycznie piksel w piksel.

Nie wiem czy Tomasz Opasiński to najlepszy twórca plakatów opartych na fotomanipulacji, choćby dlatego, że większość z nich to anonimowi ludzie, ale nie mam wątpliwości, że należy do ścisłej czołówki ludzi tworzących postery filmowe w Hollywood. W sposobie obróbki jego key artów, nawet tych z założenia najbardziej typowych i banalnych, zawsze jest coś, co wyróżnia je z tłumu i pozwala stwierdzić, że ich autor jest nie tylko sprawnym rzemieślnikiem, który opanował Photoshopa, ale również artystą ze świetnym wyczuciem kształtu, kompozycji i koloru.

Pełnię talentu Opasiński ujawnia jednak dopiero w swoich prywatnych pracach, gdzie nic go nie ogranicza, a cała lista wymogów na czele z używaniem zdjęć aktorów przestaje obowiązywać. Na co go wtedy stać pokazuje jego interpretacja Aliens (Obcy - decydujące starcie), która z marszu trafiła na pierwsze miejsce moich ulubionych plakatów jego autorstwa.


Powiedzenie, że Opasiński potrafi naśladować styl polskiej szkoły plakatu byłoby niesprawiedliwe, bo jest różnica między naśladownictwem formy (zwłaszcza) i treści, a posiadaniem podobnej wyobraźni i wrażliwości, która owocuje - zastanawiałem się, czy to napisać i nie mam wątpliwości - bijącym od gotowego dzieła geniuszem. Pomysł jest dziwaczny, no bo jak róża ma się do dzieła Jamesa Camerona, ale i fenomenalny zarazem i jego brak sensu w znaczeniu stricte wcale nie przekreśla go jako ilustracji do tego konkretnego filmu, a wręcz przeciwnie, to właśnie czyni go wyjątkowym.

To co uwielbiam w tego typu plakatach i czego znakomitą reprezentację stanowi ten omawiany tutaj, to właśnie zabawa treścią filmu lub jego charakterystycznymi elementami oraz całkowita, ograniczona wyłącznie wyobraźnią autora swoboda w myśleniu o nim. Myśleniu nieszablonowym, diablo twórczym i zaskakującym, tak jak zaskakująca jest róża utworzona przez jajo i facehuggery. Przerażające i piękne zarazem, zupełnie jak sam Obcy.

Tak przy okazji, konia z rzędem temu, kto z groźnej miny Liama Neesona wywnioskuje, że on i reszta bohaterów filmu po katastrofie samolotu walczy o przetrwanie ścigany przez watahę wilków. To świetny i interesujący punkt wyjścia, czego nie można powiedzieć o wielkim łbie aktora.

Jest jakiś konkurs między dystrybutorami?

Uruchomcie wyobraźnię. Uzupełnijcie hasło "Kocha, lubi... [wstaw dowolny czasownik]" i złówcie widzów! Do wygrania zestaw 30 fontów, z których i tak nie będziecie korzystać!

Biedne Eternal Sunshine of the Spottless Mind (Zakochany bez pamięci), dlaczego niektórzy wciąż utrwalają fałszywy obraz tego genialnego filmu, udając, że to pospolita komedia romantyczna?

Niech nikogo nie zmyli jakże subtelne nawiązanie do 8 femmes Ozona, bo to na co powinno się przede wszystkim zwrócić uwagę, to dokonujący się na naszych oczach przełom stawiający na głowie wszystko to, co wiemy o matematyce. Pachnie Noblem!