Przedstawiony powyżej plakat jest autentycznym, oficjalnym plakatem filmu Ostatnia akcja.

W sieci aż roi się od photoshopowych tutoriali, dzięki którym dosłownie każdy może stworzyć naprawdę fajną grafikę na wysokim poziomie. Nigdzie jednak nie znalazłem przepisu na polski plakat, więc pora wypełnić tę lukę (na przykładzie Ostatniej akcji):

1) Tworzymy nowy dokument, oczywiście biały. Biel to podstawa. Inne kolory tła są odpychające, a plakat staje się nieczytelny.

2) Bierzemy pierwszą lepszą fotkę z filmu, w tym przypadku posłużymy się tym zdjęciem. Pod żadnym pozorem nie używamy materiałów z sesji zdjęciowych. Wzorowaniu się na amerykańskim szajsie mówimy stanowcze "nie".

3) Po kolei wycinamy ze zdjęcia Machulskiego, Kociniaka i Ordona a następnie układamy ich jakoś na środku. W celu urozmaicenia plakatu, na każdym z aktorów stosujemy desaturację. Ponieważ konieczne było odbicie w poziomie pana Ordona, sposób w jaki cień pada na jego kamizelkę nie zgadza się z oświetleniem pozostałych panów. W tym celu retuszujemy cień, co w końcu prowadzi do rozmazania konturu ramienia. Nie przejmujemy się tym; to nie profesjonalny projekt, tylko plakat polskiego filmu.

4) Żeby jeszcze bardziej uatrakcyjnić nasz plakat, tworzymy cienie każdego z bohaterów. Przekształcamy je nadając perspektywę, łączymy i wypełniamy gradientem, np. od bezpłciowej czerwieni do wyblakłej czerwieni. Nasz plakat dosłownie pięknieje w oczach.

5) Na koniec napisy. Czcionka nie ma znaczenia, nikt nie zwraca uwagi na takie bzdety. Jeśli, jak niestety w tym przypadku, aktor odtwarzający główną rolę zmarł, wyróżniamy jego nazwisko większą czcionką. Dlaczego? A bo tak. Nad tytułem koniecznie dodajemy informację o gatunku który reprezentuje film; straty wynikające z niezastosowania się do tej reguły mogą być liczone w setkach tysięcy widzów. Jeszcze tylko cool tagline wykorzystujący 6-letni tekst Znanego Polityka (musi, powtarzam musi być wyróżniony innym kolorem) i voila!

Satysfakcja gwarantowana albo zwrot zawartości żołądka.